วันพุธที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2557

#3 First time ! First time everywhere !!!

สวัสดี วันที่ 9 ก.พ. 2557 .....

        จากการวางแผน ในตอนแรกสุดนั้น ที่เกือบจะวางแผนไม่ทัน มาปั่นกันเอาตอน อาทิตย์สุดท้าย ก่อนจะเดินทาง ในที่สุด ก็ได้แผนการเดินทางของแต่ละวันมา ซึ่งเราจะเอามาเป็น แนวทางให้ดูในแต่ละวันด้วย ว่าที่วางแผนนั้น เป็นยังไง และเวลาไปจริงๆ นั้นสามารถไปตามที่วางแผนได้หรือเปล่า เรามาดูที่วางแผนของวันนี้กันไว้ก่อน


        แหม่... ช่างเป็นแผนที่ดูเรียบง่ายอะไรขนาดนี้ ดูสบายตาซะจริง (จริงๆ คือ เมิงไม่มีรายละเอียดอะไรเลยมากกว่า) วางแผนกันได้แบบคร่าวๆที่สุดใน 3 โลก รถไฟเวลาไหน แทบจะไม่บอก ออกประตูไหน อย่างไร แรกๆก็ฟิต หามาใส่ หลังๆ แทบไม่มี สรุปว่าถึงเวลาก็ได้ไปคลำ สายรถไฟ สถานี ทางออกกัน ขณะนั่งอยู่บนรถไฟนั่นเอง ไม่พอ ออกมายังจะต้องวิ่งหาแผนที่กันให้เร็วที่สุด เพราะต่อให้รู้ว่าต้องออกประตูไหน ก็ยังหากันไม่เจออยู่ดี เพราะสถานีนึงนี่ใหญ่มวากกกกกก บางทีเดินวนกันหลายนาทีกว่าจะออกมาได้

*********************************************************************************

        ย้อนกลับมาที่วันแรกในญี่ปุ่น เข้าสู่โหมด Emotion บันทึกความทรงจำด้วยอารมณ์ที่รู้สึกตอนนั้น หลังจากไม่ได้นอนครบ 24 ช.ม. ตี 5 ของวันที่ 9 ก.พ. 2557 นั้น สถานีรถไฟใต้ดิน สถานี "Haneda Airport" ก็เปิดขึ้นมา เราจึงรีบเดินไปที่เครื่องขายตัวอัตโนมัติเพื่อซื้อตั๋ว สาย "Keikyu line" ตามที่ไปมั่วภาษาอังกฤษกับพนักงาน Information มาก่อนหน้านี้ ระหว่างต่อแถวก็ทึ่งอยู่กับสิ่งต่างๆรอบตัว ภาษาญี่ปุ่น ภาษาญี่ปุ่นเต็มไปหมดเบยยยยย เครื่องซื้อตั๋ว ก็โคตรเทพ ใครรีบๆ นี่กำเหรียญ เขวี้ยงเข้าไปได้เลยนะครัช มันทอนถูก เทพมาก (แต่อยู่ที่โน่นตั้งนาน ก็ไม่เห็นใครเค้าทำกัน แต่ลองทำเองแล้วได้) หลังจากมั่วอยู่กับการซื้อตั๋วอยู่ซักพัก ก็ได้ตั๋วมาในที่สุด เราจะเดินทางจาก Haneda Airport ไปที่ Asakusa แบบรวดเดียวจบ โดยเสียค่าโดยสาร 640 yen ซึ่งคิดแล้วก็ไม่แพงเท่าไร



รูปร่างตั๋วกระดาษ ธรรมดา แต่เครื่องแม่มเทพมาก ไม่รู้บันทึกข้อมูลไว้ตรงไหน แต่เสียบเข้าไปแล้ว อ่านรู้เรื่อง



จากนั้นก็ได้พบกับรถไฟใต้ดินญี่ปุ่น ครั้งแรก แบบว่า สุดยอดดดดอ้ะ  สายเยอะโคตร ขนาดศึกษาก่อนมาแล้ว เอาเข้าจริงยังมีแบ่งด้วยว่าถ้าไปสถานีนี้ ให้นั่งโบกี้ไหน สำหรับบางสาย แต่บางสายนั่งโบกี้ไหนก็ได้เหมือนกัน ที่ชานชาลาจะมีบอกว่าถ้าไปลงสถานีนี้ต้อง นั่งสายไหน โบกี้อะไร ซึ่งจะมีบอกทุกสถานีนะครัช สำหรับเรา ไปลงที่ Asakusa ก็ไปที่ ชานชาลาที่ 2


แค่เสาก็ญี่ปุ่นแล้วนะครัช Amazing in Japan สุดๆ


แผนที่ของสายรถไฟ และแผนที่ของ สถานี แบบแยกชั้น ละเอียดมาก พึ่งพาได้สุดๆ ไม่ได้แผนที่พวกนี้คงวนอยู่รถไฟใต้ดิน ที่ละหลายรอบเลย


และในที่สุด ก็ได้ขึ้นรถไฟใต้ดินของญี่ปุ่น ครั้งแรกของ การซื้อตั๋วรถไฟ และ การขึ้นรถไฟใต้ดินของญี่ปุ่น เริ่มแล้ว ณ บัดนี้ !! ตี 5 ก็มีคนมารอคิวเยอะแล้วเหมือนกัน ทำให้ออกไปเดินชมนกชมไม้ไม่ได้เท่าไร เพราะต้องรอคิว ที่นี่ คิวชัดเจนมาก แทบไม่มีคนแซงให้เห็นเลย สุดยอดจริมๆๆ ช่วงนี้เริ่มหมดพลังงาน หลังจาก ต้องทนนั่งข้างอิเจ๊ ไหนจะไม่ได้นอน ไหนจะลุยหิมะ ลากกระเป๋า คุยภาษาอังกฤษ เริ่มรู้ซึ้งถึงความง่วงขึ้นมาแล้ว แต่ยังมิวาย จะกดชัตเตอร์อยู่นั่น (มารู้ทีหลังว่า บางที่เค้าไม่ให้ถ่ายรูป แต่เราไม่เห็นสัญลักษณ์ ห้ามถ่ายนี่นา แถมยกกล้องก็ไม่เห็นมีใครว่า เลยคิดว่าถ่ายได้แหละเนาะ ใครไปก็ระวังกันด้วย)



ป้ายบอกสถานี อาจจะด้วยที่นี่เค้าใช้ รถไฟใต้ดินกันมาหลายสิบปีแล้ว ก่อนหน้าบ้านเรานานมากกก รถไฟ จึงมีตั้งแต่รุ่นเก่าๆ ที่ป้ายบอกสถานีเป็นแบบ กระดาษ ไปจนถึงหน้าจอไฮเทคเลยก็มี


บรรยากาศง่วงๆ ในรถไฟตอนเช้า

รถไฟที่นี่วิ่งจากใต้ดินบ้าง ขึ้นมาบนดินบ้าง ให้พอเห็นวิวทิวทัศน์ในเมือง พอให้ตื่นเต้น แล้วก็วิ่งกลับใต้ดินต่อ ผ่านไปซักประมาณ 40 นาที เราก็มาถึงสถานีจุดหมายปลายทาง Asakusa ของเราแล้วซึ่งที่ Asakusa นี้ มีสถานีที่ชื่อเหมือนกันอยู่ 2 สถานีใหญ่ๆ คือของรถไฟ Toei line กับของที่เป็น JR line นะครับ สำหรับที่พักเรา Khoasan Samurai ต้องไปลงของ Toei line จะใกล้ที่สุด ไปลงของ JR นี่เดินขาลากกก ซึ่งครั้งแรกเราไม่รู้ แต่ครั้งต่อมา เราก็หลงไปสถานี JR บ้างทำให้รู้ในที่สุดว่ามันมี 2 อัน เดินกันตาแหก หลังจาก ง่วงจนเริ่มหมดไฟ โตเกียวมาราธอนของจริงก็ได้เริ่มขึ้นแล้ว หลังจาก ท่านทั้งหลายก้าวออกจากรถไฟ


หลังจากลงจากรถไฟ

        สิ่งที่ต้องทำแทบทุกครั้งตอนอยู่ญี่ปุ่น และลงจากรถไฟคือ ถามอ็อฟว่า ออกทางออกไหนวะ และจะมีการเปิดโพย ดูแทบทุกครั้ง เช่นแผนที่ของที่พัก ต้องออกประตู A2 ซึ่งพอมาดู แม่มมี A2a ,A2b อีก  ลงจากรถไฟมา ก็ต้องหันไปหา ทางออก 2 อยู่ไหนวะ บางทีแม่มไม่มีอีก เอิ่ม สรุปคือต้องเดินขึ้นไปซักชั้นนึงก่อน ถึงจะเจอว่าไอทางออกนี้อยู่ไหน เพราะงั้น เวลาทำไรไม่ถูกก็เดินตามคนอื่นเค้าไปก่อนนะครับ ขึ้นไปอีกชั้น จะมีแผนที่ หรือไม่ก็ป้ายบอกทางบอกอยู่แน่นอน เล็งดีๆ หาไม่เจอจริงๆ ก็ถามพนักงานเลยครับ เค้าเต็มใจช่วย spirit ในการทำงานเจ๋งมากๆ
        ออกมาแล้ว หาทางออกเจอแล้ว ก็จ้ำกันไปคนญี่ปุ่นเดินไว ส่วนเราก็ลากกระเป๋า 1 ใบ สะพายกระเป๋าใหญ่ๆ อีก 1 ใบ ขาตั้งกล้องอีก เดินไปจนถึงป้ายชี้ทางออก แล้วก็พบกับ ด่านทดสอบแรกของญี่ปุ่น โอ้วววว แม่มม ไม่มีบันไดเลื่อน นี่กรูต้องลากกระเป๋าหนักๆ เดินขึ้นบันไดเองหรอวะ (คิดในใจ หรือ ญี่ปุ่นสนับสนุนให้คุณออกกำลังกาย .... ได้ทุกที่) อ่ะจะ เดินก็เดิน ก็แม่งทางออกอยู่นี่ให้ไปไหนได้ล่ะ ไปทางออกอื่นก็กลัวจะหลง เอาวะ คงนิดเดียวแหละ เค้าถึงไม่มีบันไดเลื่อน เดินไป 1 ชั้นผ่านไป เออ.. ยังมีอีกชั้นแฮะ สองชั้นผ่านไป เห้ย ยังมีบันไดอีกหรอวะ เห้ยยยนี่ต้องขึ้นไปอีกถึงเมื่อไรวะเนี่ยยยย ขึ้นไปอีกประมาณ 2 ชั้น ในที่สุดดด แสงที่ปลายอุโมงงงงค์ ถึงแล้วโว้ยยยยยยย ขึ้นไปก็คุ้มกับที่เหนื่อยมา เพราะว่า..... หิมะะะ หิมะเต็มไปหมดดดเลยย ถึงจะเคยเห็นตอนลงเครื่องบินแล้วก็เถอะ แต่นั้นมันไม่มีเวลา แต่ตอนนี้จะทำไรก็ได้ จะกลิ้งก็ได้ จะหยิบก็ได้ ได้หมด โคตรตื่นเต้น แต่หลังจากลงไปเหยียบก็พบว่า หิมะ ที่ตกนานแล้ว แม่มก็ต้องละลาย เปียกจ้าาาาาา แถมโคตรลื่นนน แต่ก็สวยอยู่ดี และก็ยังมีพวกที่ยังไม่ละลายอีก


ไป Khoasan Samurai ออก A2a นะครัช



บันได บันไดเต็มไปหมดเบยย


ทางเดินที่ทั้งสวย และโคตรลื่น



หิมะของจริง !!



วิวระหว่างทางเดินไปที่พัก

ออกมานอกจากหิมะแล้ว บ้านเมืองเค้านี่แบบว่า สวยมากก ดูเป็นระเบียบ (หรือเราคิดเองวะ) เดินไปทางไหนก็มีอะไรน่าดูไปหมด เพราะนี่คือครั้งแรกในแทบทุกอย่าง ตั้งแต่ขึ้นเครื่องบินมาแล้ว มาถึงที่นี่ ทุกอย่างจึงดูน่าสนใจไปหมด ดูนั่นสิ !!! นั่นเรื่อญี่ปุ่นล่ะ ดูนั่นสิ !!! นั่นทางด่วนญี่ปุ่นล่ะ ดูนั่นสิ !!! นั่นแม่น้ำ นั่นสะพาน นั่นสาวญี่ปุ่น นั่นป้าแก่ๆ นั่นคนขี่จักรยาน นั่นรถตัก โน่นนั่นนี่ รัวๆ นี่แทบจะกดชัตเตอร์ไม่ยั้งแล้ว ถ้าไม่ติดว่านี่เป็นการรีวิว จะลงรูปแม่งให้ทุกรูปไปเลย แต่ถ้าเป็นแบบนั้น คงอ่านกันตาแหก และไม่จบซักที เลย ลงแค่คร่าวๆพอให้น่าสนใจ ส่วนใครอยากดูแบบจัดเต็ม ก็เข้าไปดูในอัลบั้ม Facebook ได้นะครัช จากนั้น เราก็ลุยกันต่อ โดยต้องใช้วิชาตัวเบา เดินบนหิมะ เพราะแม่มลื่นจัดๆ เห็นรอยเท้าใครก็เดิมตามไว้ดีกว่า เพราะบางที แหกคอกไปเดินตรงอื่น เปียกได้ง่ายๆนะครัช เดินกระย่องกระแย่ง กันไปตามแผนที่ ก็พบว่าผังเมืองที่นี่ดูง่ายมาก เดินออกมานี่ ดูว่าทางออกเราอยู่ไหน แล้วก็เดินตามได้เลย แยก นี่เป๊ะๆๆ เดินได้เหมือนดั่งมี GPS เดินไปซักพัก ไม่นานก็ถึงที่พัก


ถ้าไป Khoasan Samurai เจอสะพานฟ้า ก็จะไม่หลงแล้ว


หิมะระหว่างทาง


ตกหนักสุดในรอบหลักสิบปี จำไม่ได้ว่า 20 หรือ 30 เพราะคนที่บ้านเพิ่งมาบอกตอนหลัง



ที่พัก มองเห็น Tokyo Sky tree ได้แบบชัดแจ้งแจ่มแจ๋ว


ถึงแล้วววว Khoasan Samurai

        ที่พักที่เป็น Hostel ส่วนใหญ่ จะเปิดประมาณ 8 โมง (หมายถึง Staff เริ่มเปิด Office) ซึ่งตอนนั้นเรามาถึงที่พักประมาณ 7 โมง ยังไม่มี Staff มาทำงาน แต่เราก็โชคดีที่เริ่มมีแขกบางคนออกเดินทาง เราจึงได้เข้าไปหลบหนาวในที่พักได้ วางของปุ๊ป ได้ที่นั่งปั๊ป วาร์ปจ้าาาา หลับแบบไม่รู้เรื่อง ไม่รู้มีใครเห็นบ้าง ซักพัก เริ่มปวดท้องอยากจะไปส่งแฟกซ์ จึงตื่นมาก่อน และไปหาห้องน้ำ หลังจากไม่ได้ปลดปล่อยมานาน ซึ่งการมาต่างประเทศครั้งแรกทำให้รู้ว่า กินก็เยอะ แต่ออกน้อยมาก ไม่รู้มันหายไปไหนหมด ไม่เข้าใจ เข้าห้องน้ำไป ก็พบกับความ Amazing ที่เค้าร่ำลือกัน ส้วม Auto ที่แม่งทำทุกอย่างได้เพียงแค่กดปุ่มขนาด Hostel แบบเล็กๆ ยังมีส้วมแบบนี้เลย (ตอนหลังมารู้ว่ามันมีทุกที่) ตอนนั้นก็แบบ โอโห ตื่นเต้นจ้า กดปุ่มแม่งรัวๆ มั่วไปหมด มีแบบฉีดน้ำอุ่น เปิดเพลง กลบเสียง โน่นนั่นนี่เต็มไปหมด กดจนพอใจ ออกมา ก็พบว่า Staff มาแล้ว จึงไปทำเรื่อง จ่ายตังค์ค่าที่พัก และ เตรียม Check in สภาพตอนนั้นแบบ เพลียสุดๆ อยากนอนโคตรๆ แต่แล้วก็มาได้รู้ความจริงอันโหดร้าย คือ กว่าเราจะเข้าห้องนอนได้ ต้องเป็น บ่าย 3 ขึ้นไป เพราะเวลา Check-in คือตอน บ่าย 3 ง่วงยังไงก็ต้องทำตามกฏนะครัช แต่พนักงานที่นี่ก็
เฟรนลี่ น่ารักมากๆ บอกว่าให้เราใช้อย่างอื่นได้ตามสบายเลย ห้องอาบน้าม โน่นนี่นั่น ได้หมด เราเลยตกลงกันว่างั้นก็ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ออกไปลุยให้สุดละกัน ไปเลย ออกไป Asakusa เพราะเราเห็นว่าทางที่พักมีให้บริการ Wifi พกพาด้วย แต่ต้องไปที่สาขา Laboratory ซึ่งห่างออกไปพอสมควร ก็เลยถือโอกาศ เดินชม Asakusa ซะเลย แล้วเดี๋ยวบ่าย 3 ค่อยกลับมานอน สลบอีกรอบ ถาม Staff ถึงที่กินข้าวอะไรพร้อมแล้ว ก็เตรียมลุยยยย

ออกเดินทางสู่ Asakusa (ก็อยู่ Asakusa อยู่แล้วนี่หว่า)

ที่โตเกียว ตอนเช้าจะหาร้านกินยากมากๆ ส่วนใหญ่จะเป็นร้าน Fast food ที่เปิด 24 ช.ม. อยู่แล้วมากกว่า
เช้าแล้วเริ่มมีคนออกมาเดิน
ที่นี่ พรีอุส เป็น Taxi นะครัช
ตู้หยอดเหรียญที่พบได้ทั่วไป

ในโตเกียวแทบทุกย่าน ส่วนใหญ่กว่าร้านจะเปิดจะเริ่มประมาณ 9 โมง เป็นต้นไป 9 โมงนี่คือเร็วแล้วนะครับ 10 โมงถึงจะเริ่มเปิดกันจริงจัง อย่างวันแรกที่ไป ออกจากที่พักประมาณ 8 โมงครึ่ง ก็ได้เดินวนเกือบรอบเมือง

        ใครที่ไม่ได้เช่า Wifi มา ก็อาจจะทำแบบเราก็ได้หากพักที่ Khoasan เค้าจะมีให้เช่า Wifi โดยเป็น Smart Phone ให้เราเอามาปล่อย Wifi เอาเอง เพราะฉะนั้น สิ่งจำเป็นอีกอย่างที่แทบขาดไม่ได้เลย คือ Power Bank เพราะว่า นอกจากจะต้องชาร์จมือถือเราเองแล้ว ยังต้องเอามาชาร์จมือถือ เครื่องที่ปล่อย Wifi ด้วย แม้จะดูลำบาก แต่ก็แลกมาด้วย ราคาที่โคตรถูก คือเช่าวันละ 500 เยน ถ้ามากันซัก 5 คน ก็หารกันเหลือวันละ 100 เยนซึ่งถูกมาก ในกรณีของเรา มากัน 2 คน เหลือวันละ 250 เยน ยังโคตรจะถูกเลย เล่นได้รัวๆ 4G LTE unlimit ซึ่งเน็ตโคตรที่จะแรง คุ้มมากๆ เลยเช่ามาเลย 6 วัน เสียค่ามัดจำเครื่อง 10,000 เยนซึ่งก็ถูกอยู่ดี ถ้าจะขนโทรศัพท์กลับบ้านไปด้วยเลย (แหม๊ ล้อเล่นนะอันนี้ อย่าทำตามล่ะ) โดยสามารถไปเช่าได้ที่ Khoasan Laboratory และ Khaosan Original หลังจาก เดินเล่น ไปเช่า Wifi เสร็จ ก็หาร้านที่เปิด เนื่องจากโคตรหิว ก็ไปเจอร้านแถว วัด Sensoji หรือที่เราเรียกว่า วัด Asakusa ซึ่งร้านแถวนี้จะเปิดเช้าหน่อย หากใครมาแถวนี้เช้าๆ ขี้เกียจหาร้านก็หาแถวๆ ประตูวัด ที่นิยมถ่ายรูปกันได้เลย ไม่ต้องเดินไกล ซึ่งร้านที่นี่เปิดตรงเวลามาก เปิด 11 โมงคือต้อง 11 มง ไม่มีเปิดก่อน ต้องรอ 11 เป๊ะ ถึงจะเปิด

มื้อแรกที่ญี่ปุ่น


เนื่องจากกินปลาดิบไม่ค่อยได้ จึงมาต่อที่ Tendon Tenya

หลังจากเติมพลังเสร็จ ก็มีแรงเดินต่อ เปิดตารางดูว่าวันนี้จะไปไหนก็บ้าง Akihabara ก็เป็นเป้าหมายถัดไป เมืองที่อยู่ไม่ไกลจาก Asakusa ต่อรถไฟไปอีกไม่กี่สถานีก็ถึง เมืองแห่งการ์ตูน เมืองแห่งความน่ารัก โมเอะ เมืองที่เต็มไปด้วยตัวการ์ตูนที่เรารู้จักเต็มไปหมด และยังมี Maid น่ารักๆ ยืนขายของเต็มไปหมดรอไม่ไหวแล้ว Go Go Go !!!

       เดินทางจาก khaosan lab เดินลงมา ใต้ดินสถาน Tawaramachi ( Ueno Line )เพื่อไป Akihabara ราคา ¥160 ลงสถานี Suehirocho  ซึ่งอยู่ใกล้ๆกับสถานี Akihabara หลังจากเดินมาเมื่อเช้า ด้วยความที่ต้องเดินบนหิมะอย่างยากลำบาก หรือว่าเพราะ นั่งบนเครื่องบิน แล้วไม่ได้เหยียดขานาน หรือเพราะต้องนั่งหลบอีเจ๊ ก็ไม่รู้ ทำให้อยู่ๆเริ่มปวดเข่า แรกๆก็ยังไม่เท่าไร แต่เดินต่อไปซัก ช.ม. ถึงขั้นเดี้ยง แนะนำว่าใครจะมา ญี่ปุ่น อย่าลืมพวกยานวด หรือ อะไรก็ตามที่ช่วยบรรเทาเรื่องพวกนี้ได้ ไว้ด้วยนะครับ แต่มีคนบอกว่า มาเที่ยวแบบนี้ มันใช้ใจเดินนนน ต่อให้ขาเจ็บ แต่ถ้าตื่นเต้น เดินได้เฉยเลยยยย ใจ....สู้หรือเปล่าาาาาาาา !!! สู้เซ่ เดินต่อไปอีกเกือบ 3 ช.ม.

        ต่อจากนี้จะเป็นการ อธิบายด้วยรูปกันแล้ววว....



โผล่จากสถานีรถไฟก็เจอร้านแบบนี้ ไม่ผิดแน่ Akihabara เรามาแล้ว

ห้องน้ำยังบ่งบอกถึงเอกลักษณ์ของเมือง

ตึก UDX ตึกที่รวมทุกอย่างเกี่ยวกับการ์ตูน และยังมีพวก ศูนย์บริการนักท่องเที่ยวอยู่ที่นี่ด้วย ประเทศนี้เค้าทุ่มเทให้กับการ์ตูนและเกมส์จริงๆ

ที่นี่มีแผนที่ต่างๆให้บริการ รวมถึงแผนที่โตเกียว ของที่ระลึกต่างๆ มานั่งคิด ขณะที่ประเทศเรา เห็นการ์ตูน เกมส์ เป็นเรื่องไร้สาระ ประเทศเค้ากลับทำเงินจากเรื่องพวกนี้ คิดๆแล้วน่าจะเยอะมากๆ ในแต่ละวัน

หนึ่งในการ์ตูนเรื่องโปรด

แวะถ่ายหน้าร้านไม่ได้เข้าไปกินกับเค้าหรอก

นี่ก็เหมือนกัน ถ่ายเฉยๆ กันดั้มยังเอามาขายอาหารต่อได้ ไอเดียจริมๆ

ตึกของบริษัทเกมส์ การ์ตูน แต่ละตึกใหญ่ๆทั้งนั้น เพลินมาก
สถานี JR Akihabara อยู่ติดกับ AKB48 cafe เลย ออกมาก็เจอเลย
เกมส์ เกมส์ เต็มไปหมดเลย

อันนี้เห็นป้ายโฆษณาน่ารักดี คนทำคงตั้งใจมาก มีแรเงาสีตัวอักษรด้วย



ใกล้ๆ ทางออกสถานี JR Akihabara ก็จะมีตึก Yodobashi ซึ่งขายพวกเครื่องใช้ไฟฟ้า ของที่ละลึก เกมส์ การ์ตูน อุปกรณ์ต่างๆ ซึ่งที่นี่ คนไทยนิยมมากจน มีประกาศเป็นภาษาไทยเลยทีเดียว ที่นี่ถ้าซื้อของเกิน 10,000 เยน จะได้รับสิทธิ์นักท่องเที่ยวแบบ free vat หรือเหมือนซื้อของที่ Duty free นั่นเอง
สำหรับคนที่ชอบการ์ตูน การเดินในเมืองนี้คงเดินให้ตายก็ไม่เบื่อ เพราะมันมีร้านเยอะมาก แต่ละร้านก็มีรายละเอียด ไม่เหมือนกันอีก ที่ขาดไม่ได้เลยคือ เมืองนี้เป็นที่รวมของ "กาชาปอง" ที่เป็นไข่เล็กๆ ที่เราต้องหยอดเหรียญเพื่อให้ได้ตัวการ์ตูนที่อยู่ข้างใน ซึ่งล่อตาล่อใจมาก นี่หยอดไป 10 กว่าตัว เจอทีไรก็หยอดทุกที เมืองนี้น่าจะเป็นเมืองที่มี กาชาปองเยอะที่สุดแล้วในโตเกียว (กาชาปองนี่มีทุกที่ ทุกเมือง ในสถานีรถไฟยังมีเลย) ตัวดังๆ ก็ไม่พ้นพวก One piece อะไรพวกนี้ เอาเป็นว่าถ้าได้มา ก็มาลองหยอดกันนะครัช 


โฆษณา เจล ใส่ผม ยังเป็น โงกุน ที่นี่ทุกอย่างเป็นการ์ตูนจริงๆ

เรียกมันว่าเครื่องดูดตังค์ดีกว่า โคตรยากเลย
หลังจากเดินแบบโตเกียวมาราทอน กันโดยแบกเข่าที่เจ็บไปจนทั่วแล้ว ก็เริ่มที่จะเดินไม่ไหว เห็นเราใช้คำว่าโตเกียวมาราทอนบ่อยๆ จริงๆ เพราะเวลาที่เราไปนั้น โตเกียวมาราทอน ของจริงกำลังจะจัดขึ้นในอีกไม่ช้า จึงมีการโฆษณาแทบทุกที่ และด้วยการที่เราไป 7 วันแต่เดินเกือบ 100 กิโล จึงเรียกได้ว่า เราก็ผ่านโตเกียวมาราทอนมาแล้วเหมือนกัน

        เข่าที่เจ็บหลังจากผ่านการเดินมาอีก 3-4 ช.ม. มันเริ่มเรียกร้องใจว่า ใจเมิงสู้ก็จริง แต่กรูเจ็บนะครัช เมิงพักบ้างเถอะ ไม่ได้นอนมา 30 ช.ม.ได้แล้ว เดี๋ยวร่างกายพัง ต่อให้ใจสู้ ก็ไปไหนไม่ได้นะเว้ย จึงตัดสินใจว่า จะบ่าย 3 แล้ว งั้นเรากลับไปนอนพักก่อน เพราะเริ่มจะไม่ไหวกันแล้ว เป็นไงครับเลื่อนขึ้นไปดู แผนที่วางไว้ตอนแรก ยังมีที่ที่ต้องไปอีกเพียบ Shinjuku เอย Harajuku เอย Shibuya บ๊ายบายนะ เราขอไปนอนก่อนแล้ว ไม่เป็นไรเรายังเหลืออีกหลายวัน ไปได้ครบแน่นอน

        จากนั้นเราก็เลยกลับที่พัก โดยนั่งรถไฟสายเดิม แต่ขากลับ เราก็ไม่อยากเดินไปไกล ก็ลงสถานี  JR Akihabara ไปเลย ก็นึกว่ามันจะไม่แพง ก็เห็นใน Map มันมีมา Akihabara แต่เป็น Akihabara สาย JR ก็เลยไปลง Asakusa (TSUKUBA) ราคา !! ¥200 แถมลงไกลกว่าเดิมอีกต่างหาก ไปโผล่แถวๆวัด Sensoji นู้นนนนนนนนนน กว่าจะเดินกลับมาถึงที่พัก ก็ต้องลากเข่าปวดๆ ไปอีกไกล เพราะฉะนั้น ดูสถานีกันให้ดีด้วยนะครับว่าเราต้องลงที่ Asakusa ของสาย Toei line เมือได้เข้าห้องนอน ก็ไม่รู้เรื่องว่าอยู่ๆทำไมตื่นมาอีกทีมันมืดแล้ว งงๆ ว่าวาร์ปมาหรือเปล่า ตื่นมาประมาณ ทุ่มกว่า จึงไปหาอะไรกินแถวๆ วัด Asakusa เหมือนเดิม ต้องบอกว่า อากาศตอนที่มา ไม่เคยเกิน 4 องศา หนาวแบบสุดขั้วตลอดเวลา แต่ที่พักเรามี Heater ซึ่งแบบ สวรรค์มากๆ ก่อนออกไปไหน ต้องคอยดูพยากรณ์ว่าต้องแต่งตัวแบบไหน เพราะพยากรณ์ อากาศแม่นมาก ทำนายกันแบบรายชั่วโมงเลย

สภาพห้องที่กลับมาแบบ โยนๆของแล้วนอนตื่นมาอีกทีก็เป็นแบบนี้

Tokyo sky tree ยามค่ำคืน

TOTORO !!!!! ศิลปะมีอยู่ทุกที่ในญี่ปุ่นจริงๆ

แถวนี้แหละร้านข้าวเยอะนัก

กลางวันคนเยอะ แต่กลางคืนสบายนะครัช ไม่มีคนเลย

ราเมงที่โคตรอร่อย อร่อยแบบ ไม่รู้จะหาแบบนี้ที่เมืองไทยได้หรือเปล่า ถ้าได้มา ต้องลอง !!!
อร่อยมาก แล้วก็เยอะมากๆ ใครกินไม่เก่ง สั่ง Size S พอนะครับ กินข้าวที่ญี่ปุ่น

ร้าน 100 เยน ที่ญี่ปุ่น
สำหรับที่พักนั้น ถือว่าครบมากๆ ทั้งความใกล้สถานีรถไฟ ใกล้ที่เที่ยวใน Asakusa แล้วที่แจ่มมากๆ คือ ใกล้ ร้าน 100 เยน (Lawson) ใครหิวอะไร ก็เดินไปได้ แค่ประมาณ 5 นาทีถึงของส่วนใหญ่จะ 100 เยน ที่ Amazing สุดๆ คือ นวัตกรรมต่างๆใน ญี่ปุ่น เช่นถุงมือที่เอาไว้เล่นโทรศัพท์ได้ แต่ขายในร้าน 100 เยน !!! โอ้วแม่เจ้าา แม่มมมม ถุงมือตีราคาเป็นไทย คู่ละ 30 แถมยังไฮเทค เล่นโทรศัพท์ได้เลย โหดสุดๆ สมเป็นญี่ปุ่นจริงๆ ก่อนกลับ เราเลยไปทัวร์ร้าน 100 เยน ซื้อน้ำซื้อขนมไปตุนไว้ และวันนี้ก็จบลงโดย การได้ไป แค่ Asakusa กับ Akihabara นั่นเองงงงง


ความรู้สึกของวันนี้
- โคตรเจ๋ง ญี่ปุ่นแม่งโคตรเจ๋ง
- ญี่ปุ่นสนับสนุนให้คุณออกกำลังกาย
- หิมะสวยแต่โหด โคตร เล่นเอาน่องโป่ง เปียกอีก
- Asakusa เมืองไม่ใหญ่ แต่มีสเน่ห์
- อยากกินข้าว รอร้านเปิดหน่อยนะ
- มากินปลาดิบถึงญี่ปุ่น ก็ยังกินไม่ได้อยู่ดี
- เทนดอนเทนยะ ที่ไทยยังไม่เคยกินเลย มากินที่ญี่ปุ่นซะเลย
- Staff ข้าวสาร ซามูไร โคตรเฟนลี่
- Staff ข้าวสาร Lab โคตรน่ารัก
- 4G แม่งแรงชิบหายยยยยย
- ขึ้นรถไฟดูสถานีดีๆด้วย ไม่งั้นเดินขาลากนะฮะ
- Akihabara !!!! การ์ตูน การ์ตูนเต็มไปหมดเบยยยยยยย
- Akihabata !!!! เกมส์ เกมส์โคตรเยอะ น่าเล่นไปหมด
- กาชาปอง !!!! เหมือนจะถูกทีละ 200 เยน แต่ไปๆมาๆ หมดไปหลายพันนะครัช
- ตู้หยิบตุ๊กตา เมิงไม่บอกกุล่ะว่ากดได้แค่ 2 ที = =
- ที่ประเทศนี้ นอกจาก การ์ตูนและเกมส์ไม่ผิดแล้ว ยังเป็นตัวสร้างกำไรมหาศาล
- ศิลปะหาได้ตามสถานที่ทั่วไปในประเทศนี้
- ถนนโคตรใหญ่
- ฟุตบาทก็โคตรใหญ่
- Maid น่ารักแสสสสส
- ปวดเข่า แช่น้ำอุ่นช่วยได้
- ราเมงโคตรอร่อย
- ถุงมือ ซื้อแบบ ทัชได้เถอะ จะได้ไม่ต้องถอดบ่อยๆ
- ร้าน 100 เยนของแม่งโคตรเยอะ
- เปิดแอร์ อย่ากดผิด เปิดเป็นแอร์ล่ะ ดูดีๆ ว่าอันไหน Heater เพราะเปิดแอร์ 27 องศายังโคตรหนาว
- เหนื่อยโคตรรรร
- หลับยาวๆๆๆๆ


โอยาสุมินาไซซซซซ อาซาคุสะ !!! 











วันจันทร์ที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2557

#2 Go go Tokyo ครั้งแรกของการเดินทาง

อรุณสวัสดิ์ วันที่ 08 ก.พ. 2557 .....

        และแล้ว... วันนี้ก็มาถึง ตื่นตี 4 เพื่อเตรียมตัวเดินทางไปสนามบินดอนเมือง สนามบินที่ทั้งชีวิตนี้ขับรถผ่านนั่งรถผ่านซัก 1,000 รอบได้แล้วมั้ง แต่ไม่เคยเข้าไปซักที ไม่น่าเชื่อว่าจะได้เข้าทั้งทีก็บินไปต่างประเทศซะเลย ตื่นตี 4 ทำอะไรเสร็จประมาณ ตี 4.45 ก็ขนของขึ้นรถออกเดินทาง ใช้เวลาไม่นาน 15 นาที จากอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ก็ถึงสนามบินดอนเมือง สุขภาพร่างกาย แข็งแรงดีพร้อมเดินทาง เมื่อถึงก็ลงรถ พ่อขับรถไปจอดที่จอดรถ ส่วนเราก็เข้าสนามบินเข้าไป โทรหาอ๊อฟว่าอยู่ไหน เพื่อเตรียมไปเช็คอิน

       ในการเดินทางครั้งนี้ อะไรก็เป็นครั้งแรกไปซะหมด ทุกอย่างดูตื่นเต้น เคยแต่ไปส่งเค้าขึ้นสนามบิน แต่ครั้งนี้เป็นเราเองที่เป็นคนเดินทาง อย่าหาว่าเราเห่อเลยนะ บ่องตงงง เราเห่อ ตื่นเต้นกับทุกๆอย่างที่เกิดขึ้น เช็คอินครั้งแรก เข้าไปก็เอา บอร์ดดิ้งพาส ให้เจ้าหน้าที่ เค้าก็จะตรวจๆ ขอพาสปอร์ท ดูกระเป๋า ชั่งน้ำหนัก ผ่านไปด้วยดี แบบไม่มีอะไรตื่นเต้นเท่าไร นึกในใจ กระเป๋ากรูจะไปถึงที่ใช่ป้ะวะ แต่เอาเถอะ มันไหลเข้าไปตามรางข้างหลังแล้ว คงไม่ทันแล้วที่จะมากังวลอะไรก็ตามประกันก็ทำไว้แล้ว ช่างแม่มมันเถอะเนาะ ทำอะไรทุกอย่างเสร็จปุ๊ป ก็ไปนั่งรอเวลา คนเยอะไปหมด พ่อกะน้องมายืนรอ อยู่ข้างๆเค้าเตอร์ จึงพากันไปหาที่นั่งรอเพื่อรอเวลา Gate เปิด โทรหาแม่ เช็คของโนั่นนั่นนี่ นั่งเล่นเกมรอไปอีกแปป ตอนนั้น flappy bird เพิ่งมาใหม่ๆ ได้มันช่วยฆ่าเวลาได้ดีทีเดียว...

      รอไปได้ซักแปปไม่เกินครึ่งชั่วโมง และแล้วก็ถึงเวลา และแล้วเธอก็ต้องไป แหม่ ไม่ใช่ละ Gate เปิดแล้วจ้า ในที่สุดก็จะได้ขึ้นเครื่องบินแล้วเว้ย เครื่องบิน .... หนึ่งในสุดยอดสิ่งที่มนุษย์ได้สร้างขึ้นมา ผู้ชนะต่อแรงโน้มถ่วงของโลกนี้ เครื่องจักรที่แม่งโคตรเท่มากๆ กลับมาต่อที่ ครั้งแรกของการผ่านด่าน ต.ม. แอบกลัวว่าจะไม่ผ่าน แต่ก็ผ่านแบบง่ายดายชิลๆ ผ่าน ต.ม. ก็เข้าไปในส่วนของ Duty free ซึ่งแบบว่า หรูนะจ๊ะ ข้างนอกนี่แม่ม เก่ามาก ข้างในนี้แบบว่า ปูพรม อย่างดี ไฟสว่างไสว ช่างแตกต่างกับข้างนอกจริมๆ
เดินชมนกชมไม้เรื่อยๆในที่สุด ก็ไปถึงเกทที่เครื่องเรารออยู่



ทางเดินใน Duty free


เครื่องมารอเราแล้วววววววว

        ในการเดินทางครั้งนี้ ลงทุนเสียตังค์จองที่นั่งข้างหน้าตรงตรงส่วนปีก เพื่อจะได้มีรูปปีกกับเค้าบ้างแต่ก็มีเรื่องพลาดจนได้ ขอเตือนก่อนเลยสำหรับคนไม่รู้นะครับ เอากล้องออกมาคล้องเลย ถ้าอยากจะถ่ายรูป นี่เอากล้องไว้ในกระเป๋า ด้วยความไม่เคยขึ้นเครื่องบิน เดี๋ยวจะเล่ากันต่อไป ก่อนขึ้นเครื่องมีการตรวจพาสปอร์ท กับ บอร์ดดิ้งพาส กันอีกครั้งในที่สุด ก็ได้ขึ้นเครื่องแล้วแจ้ ขึ้นไปก็แบบ โอ้วนี่สินะ เครื่องบิน ชั้นประหยัด แคบจุง เดินไปจนถึงที่นั่งที่จองไว้ รีบวางกระเป๋าอย่างไวบนที่วางกระเป๋า นั่งลงข้างหน้าต่างด้วยความตื่นเต้น ผู้โดยสารคนอื่นเดินตามเข้ามา หันไปหาปีก นี่แหละ มุมที่รอคอย นึกอีกที กล้องกุอยู่ไหน เฮ้ยย แม่งง กล้องอยู่ในกระเป๋าาาา เอาแล้วไง นี่แหละที่บอกให้หยิบกล้องออกมาก่อนเลยนะครับบ เพราะว่าพอจะลุกออกไปหยิบ โดนแอร์ดุ เพราะผู้โดยสารคนอื่นเค้าก็ทยอยเข้ามาเรื่อยๆ การที่เราจะออกไปหยิบกล้องมันจะขวางคนอื่น 

แอร์ : มีที่นั่งของตัวเองยังคะ
เรา : มีแล้วครับ
แอร์ : (ทำหน้าดุนิดๆ) งั้นเชิญนั่งด้วยค่ะ
เรา : ครับ T^T

       อดจ้ะ นั่งคิดในใจทำไงดีวะ หรือเราจะพลาด อดถ่ายรูปซะแล้ว เซ็งเว้ยยยย นั่งลุ้น คิดในใจว่า เดี๋ยวมันต้องให้เราไปห้องน้ำสิวะ แล้วมาดูกันว่าตอนนั้นเราจะแอบหยิบกล้องได้มั้ย ตัดมาที่เครื่องขึ้น กินหมากฝรั่งรอ กลัวปวดหู กัปตันกล่าวสวัสดี บอกพร้อมจะเอาเครื่องขึ้นแล้ว เครื่องบินเริ่มขยับ แอร์ ไปยืนประจำที่ เพื่อ แสดงว่าต้องทำไงบ้างเวลามีเหตุการณ์ฉุกเฉิน ก็นั่งดูกันไปเพลินๆดี และแล้ว เครื่องเร่งความเร็ว เร็วขึ้นๆๆๆๆๆ ในที่สุด ก็ยกตัวขึ้น โว้ววว อยากเห็นคนไทยบินได้ บินแล้วโว้ยยย ในที่สุด เราก็บินได้แล้ว (แหม่ มรุงจะตื่นเต้นไปไหนครัช) ภาพตอนที่เครื่องขึ้น สวยมาก(แต่ไม่มีกล้อง ซึ่งจริงๆเค้าก็ห้ามใช้เครื่อง Electronic ตอนเครื่องขึ้นเหมือนกัน) เมืองค่อยๆเล็กลงเรื่อยๆ เครื่องบินเลี้ยวขวา ทำให้มองเห็นภาพข้างล่างได้ชัดเจนยิ่งขึ้น สวยจับใจ ..... แต่ไม่มีกล้องอีกแล้ว ผ่านไปซักพัก สัญญาณไฟรัดเข็มขัดดับลง ฝรั่งคนนึงผุดตัวลุกขึ้นยืน เราก็มองไปพอดี เฮียแกก็เปิดที่เก็บของหยิบกระเป๋าลงมาเพื่อ เอาหนังสือมาอ่าน ตอนนั้นแบบว่า ...... เยสสส แม่งเปิดได้เว้ยยยย แม่งเอาของลงมาได้ ก็เลยรีบไปห้องน้ำ และกลับมาหยิบกล้อง และในที่สุด ............. ภาพที่ฝันมานาน ก็มาอยู่ในกล้องนี้แล้ว


ได้มาแล้วในที่สุด น้ำตาจะไหลขอแชร์นะเคอะ :D

จากนั้นก็กดชัตเตอร์กันรัวๆ คนอื่นหลับหมด มีไอบ้านี้ตื่นเต้นกับการขึ้นเครื่องครั้งแรกอยู่คนเดียว ยังไม่ทันหายตื่นเต้น กัปตันก็ประกาศว่า อีกไม่นาน เราจะถึงสนามบินกัวลาลัมเปอร์ ประเทศ มาเลเซียแล้ว ผ่านไปอีกแปป สัญญาณรัดเข็มขัดก็ติดขึ้นอีกครั้ง กัปตันประกาศว่าเราพร้อมจะเอาเครื่องลงแล้ว และแล้วเราก็มาถึง มาเลเซีย...

        สวัสดีมาเลเซีย ... สิ่งที่คิดเพียงอย่างเดียวในตอนนี้คือ หิว Air asia ไม่มีอะไรให้กินเลย ต้องซื้ออย่างเดียว T^T แบบนี้แหละนะ ตั๋วชั้นประหยัด เราเข้าใจ ลงเครื่องมา คิดว่าจะมีงวงช้างแบบที่ดอนเมือง ไม่มีจ้าาาา เดินเอานะจ๊ะ เดินไปที่อาคารผู้โดยสาร ด้วยตัวเอง แบกกระเป๋าหนักๆ พร้อมขาตั้งกล้องกันไป ที่นี่ห้ามถ่ายรูป มีเตือนเรื่องยาเสพติดด้วย คิดในใจ .. แหม๊ คิดว่า สนามบินแกสวยมากหรออออ ถึงต้องห้ามถ่ายรูป (จริงๆเค้าคงมีเหตุผลของเค้า) แต่แบบ อารมณ์ เหนื่อยๆ อย่างถ่ายไมไ่ด้ถ่าย เหวี่ยงแม่มเลย เดินไปต่อแถว เพื่อเช็คอิน Transit ขึ้นเครื่องต่อ แถวย้าวยาววววววว กระเป๋าหนัก แต่เฮ้ยย ไม่ได้ ต้องแข็งแรงดิ ไปโตเกียวเดินอีกเยอะนะ แถวเคลื่อนไปอย่างช้าๆ ในที่สุดก็ถึงตาเรา คุยกับเจ้าหน้าที่ซึ่งสำเนียงแขกๆหน่อย รู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง แต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี 

        ที่สนามบินกัวลาลัมเปอร์นี้ ไม่ค่อยมีอะไรให้เขียนถึงเท่าไร นอกจาก เรื่องอาหารที่แม่ม หากินยาก และแพงเหลือเกิน ใช้หน่วยเงิน "ริงกิต" หลังจากเดินดูจนทั่ว ก็ตกลงกันว่า กินดังกิ้นโดนัท ละกัน ดูคุ้มค่าสุด จากที่โฆษณาหน้าร้านแบบเกินจริง ระหว่างทางหาน้ำกิน เดินร้านแรก โห 4 ริงกิต น้ำเชี่ยไรเนี่ย เดินผ่านร้านต่อมา 3.6 เห้ยทำไมมันถูกกว่าวะ เดินต่อ 2.5 เห้ย เมิงจะมีถูกกว่านี้อีกป้ะ จนสุดท้าย เจอร้าน 1.6 โอเคคคค เราได้ที่กินน้ำแล้วล่ะ เดินไปแลกเงิน 200 บาท ได้มาประมาณ 19 ริงกิต ซื้อน้ำ แล้วก็ไปกินข้าวที่ดังกิ้น ป้ายโฆษณาหน้าร้าน มีรูป โดนัท แซนวิช กาแฟ ราคา 16 ริงกิต แบบเออ คุ้มเว้ย ถ้าซื้อแยกคงแพงกว่านี้ เดินเข้าไป.. สั่งข้าวเป็นภาษาอังกฤษ ครั้งแรกในชีวิต มั่วแหลก แต่ก็สั่งจนสำเร็จ 

พนักงาน : รับไรดีคะ (Natthamonphisit Translate)
เรา : เอาชุด A ครับ
พนักงาน : รับ แซนวิช แบบไหนคะ
เรา : เอาเตอกีร์ แซนวิชครับ (ไม่แน่ใจชื่อนะ)
พนักงาน : กาแฟล่ะคะ
เรา : เอาธรรมดาครับ
พนักงาน : 17 ริงกิตค่ะ
เรา : (คิดในใจ อ่าวเฮ้ย แล้วโดนัทกุล่ะครัชชชชช) อ่า... โดนัทไม่มีหรอครับ
พนักงาน : เลือกได้ 1 อย่างค่ะ ว่าจะเอาโดนัท หรือ แซนวิช
เรา : ครับ (คิดในใจ พ่อง แล้วเมิงเอารูปโดนัท ลงไปด้วยทำไม แล้วไม่มีอธิบายซักคำ พ่องงงง)

รับของมากิน ด้วยความเซ็ง แซนวิชใช้ได้ กินกันหิวได้โอเคเลย แต่กาแฟแม่ม เปรี้ยวไปไหน สุดท้ายดูดไป 3 หยด เลิกกิน แม่มเอ๊ย 17 ริงกิตของกรู FFFFFUUUUUU กินเสร็จนั่งเล่นเน็ตไปเรื่อย Line call หาพ่อกับแม่เพื่อบอกว่า ถึงมาเลเซียแล้วนะ คุยกันเรียบร้อยก็ได้นั่งพักจริงจังซักที เหลือเวลาอีกประมาณ 3 ช.ม. กว่าจะเตรียมไปขึ้นเครื่องอีกครั้ง ....

        3 ชั่วโมงผ่านไป ไวเหมือนโกหก นั่งจดบันทึกอะไรไปเรื่อย เดินไปเล่นเน็ตบ้าง แปปๆ เค้าก็เรียกให้เตรียมไปขึ้นเครื่อง มีเรื่องประทับใจ พอพนักงานตรวจบัตร เห็นพาสปอร์ท เราเป็นคนไทย ก็ยกมือไหว้ สวัสดีครับ โอ้วว เจ๋งฝุดดด ใส่ใจรายละเอียด ระหว่างรอ มีข้อความเตือนจาก ปันปัน เพื่อนของฝ้ายที่อยู่ญี่ปุ่น บอกว่า ตอนนี้หิมะตกหนัก ให้เตรียมตัวให้ดีด้วยนะ ได้เลยจ้าาา อยากเจอหิมะมานานแล้ว หลังจากนั้นก็ไปนั่งรอขึ้นเครื่องต่อไป

        ในที่สุด เวลาของการบินไปญี่ปุ่นของจริงก็มาถึง คราวนี้เราไม่ได้จองที่นั่งแล้ว จึงไม่ได้นั่งติดหน้าต่างแบบตอนแรก เดินขึ้นเครื่องมาคนที่นั่งข้างๆเราขึ้นเครื่องมาก่อนแล้ว เป็นผู้หญิงน่ารักซะด้วย แหม่ แจ่มเลยอะไรจะโชคดีขนาดนี้ .... แต่ที่คิดมานี่ผิดถนัดด อาเจ๊คนนี้ ก่อเรื่องไว้มากมายจ้าไว้จะเล่าต่อจากนี้ ขึ้นมานั่งก็ส่องแอร์ไปเรื่อย แอร์รอบนี้เป็นแอร์ มาเล กับ ญี่ปุ่นปนกัน ซึ่งแจ่มมากกกก แอร์มาเลหน้าคล้าย คิมเบอรี่ ส่วน ญี่ปุ่นก็แจ่ม คาวาอี้สุดๆ สจ๊วด ก็แบบอย่างกะหลุดมาจากหนังซามุไร นั่งมองเพลิน จนเครื่องขึ้นเลย กัปตันประกาศด้วยสำเนียงมาเล แบบพอจับใจความได้ว่า อีกประมาณ 7 ช.ม. จะถึงญี่ปุ่นนะ และตอนนี้กำลังจะเอาเครื่องขึ้นแล้วจ้า ..... ระหว่างทางอาเจ๊เริ่มแผลงฤทธิ์ นั่ง 2 ที่นั่งแทนที่จะวางแขนฝั่งที่ตัวเองนั่ง ดันวางแขนตรงที่วางตรงกลาง เราก็ขยับไปโดนบ้างบางครั้งเพราะเจ๊แกวางแขนตรงนี้ แม่ม มองหน้าเว้ย แบบไม่พอใจ คือเราก็พยายาม ไม่ไปโดนอีก แต่บางที นั่งติดกันขนาดนี้มันก็ต้องโดนบ้างป้ะ คือไม่ได้อยากจะโดนตัวเจ๊เลย ถึงจะน่ารักนิดๆ แต่แบบ ตอนนี้ไม่อยากโดนแล้วอ่ะ จะเรื่องเยอะอะไรนักหนา คือเวลาเจ๊แกขยับตัวโดนเรานะ เราไม่ได้ว่าซักคำ นี่ต่อมาเราโดนอีกที แกสะกิดเลยครับบบ ทำภาษามือ บอกว่า เจ๊จะนอนแล้ว อย่ามาโดนตัวชั้นนะ เราแบบ เอิ่มมม ทีเมิงโดนกุนะ มัดผมที นี่แม่งแทบสะบัดผม ตีหน้ากุไม่รู้กี่ดอกแล้ว ยังไม่พูดเลยยย ดีออกกกกกกก !!!! นี่มาทำเป็นไม่พอใจ คราวนี้เลยนั่งแบบ ขยาดเจ๊แกเลย รังเกียจจจ เขยิบไปชิดทางเดินแทบจะออกไปนั่งบนทางเดิน ระหว่างนั้นเจ๊แก ก็ยังมาโดนตัวเราหลายรอบเหมือนกัน อาเจ๊นี่แม่ง ไม่ได้ดูตัวเองเล้ยย..... หลับดีกว่าาา

        หลับบ้างไม่หลับบ้าง ด้วยความที่ยังตื่นเต้นอยู่ เล่นเกมส์จบไปหลายตาละ และแล้ว กัปตัน ก็พูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ แปลคร่าวๆได้ว่า

กัปตัน : สวัสดีครับ ผมกัปตันครับ (เออ กุรู้แล้วน่าาา) ขณะนี้เราใกล้ถึงประเทศญี่ปุ่นแล้ว (เย้...) แต่ว่าเนื่องจากมีพายุหิมะตกหนักมากกก ทำให้เราเอาเครื่องลงไม่ได้ครับ (อ่าววว )

เรา : (คิดในใจ เอาแล้วไง แม่ง ในที่สุดก็มีเรื่อง)

กัปตัน : เราอาจต้องลงจอดฉุกเฉินที่สนามบิน โอซาก้า เพื่อรอให้หิมะหยุดตกก่อนที่จะเอาเครื่องลงที่ ฮาเนดะได้ครับ เพราะฉะนั้น อีกไม่นานเราจะลงจอดที่โอซาก้าแล้วครับ

เรา : เหยดดดดดด อย่างกะในหนัง ขึ้นเครื่องบินครั้งแรก ก็ได้ลงจอดฉุกเฉินเลยเว้ยเฮ้ย

มองออกไปนอกหน้าต่างเมฆเยอะมาก ไฟที่ปีกกระพริบสีขาว เหมือนกับฟ้าแลบ น่ากลัวทีเดียว ตื่นเต้นมาก คิดว่ามีพายุตอนแรก แต่มองดีๆ แค่ไฟกระพริบสะท้อนกับเมฆนี่หว่า = = ผ่านไปซักพัก ไฟรัดเข็มขัดก็ติด เป็นสัญญาณว่าเราจะลงแล้วนะ หลังจากนั้นไม่นานเครื่องก็ลงจอด ผู้โดยสารเตรียมตัวลงจากเครื่อง และแล้วเสียงกัปตันก็ดังขึ้นอีกครั้ง

กัปตัน : สวัสดีครับ ผมกัปตันครับ ทางสนามบินโอซาก้า ไม่อนุญาติให้ผู้โดยสารลงไป ทางเรากำลังประสานงานอยู่ครับ

คิดในใจ เฮ้ย ญี่ปุ่น อยู่ตรงหน้าแล้ว ปล่อยกรูวววววววววววว จากนั้นไม่นาน ก็มีเจ้าหน้าที่ขึ้นมา เอากล้องวีดีโอ ถ่ายผู้โดยสารทุกคน เพื่อใช้ตรวจสอบเวลากลับมาขึ้นเครื่อง หลังจากยึกยักกันอยู่นาน สนามบินโอซาก้า ก็อนุญาติให้ผู้โดยสารลงไปยืดเส้นยืดสายในสนามบิน โดยให้เวลาประมาณ 1 ช.ม.


ถึงแล้วสนามบินคันไซ ที่โอซาก้า


ข้างในสนามบินตอนประมาณ ตี 1


ป้ายคำแนะนำต่างๆ


มีรถไฟใช้ในสนามบิน โคตรเจ๋ง ไว้ใช้เดินทางระหว่างตึกต่างๆ

หลังจากเดินยืดเส้นยืดสายกันจนหายเมื่อยแล้ว ก็เริ่มมีคนอยากกลับไปที่เครื่องบิน ปรากฏว่าทางที่มาตอนแรก มันย้อนกลับไปไม่ได้ ทางเดียวที่จะไปได้คือ ไปผ่านด่านตรวจคนเข้าเมือง และย้อนกลับมาที่เครื่องใหม่อีกครั้ง เจ้าหน้าที่ที่นี่ดีมาก มาไล่บอกทีละคนว่าให้ไปที่ไหนยังไง แม้จะสื่อสารกันไม่รู้เรื่อง ก็ยังมาคอยบอกชี้ทางให้ตลอด (คงคิดในใจว่า บอกแล้วว่าไม่ต้องลง ยังจะลงกัน ลำบากมั้ยล่ะทีนี้) จากนั้นจึงเดินเข้าไปในด่านตรวจเพื่อ กลับไปขึ้นเครื่อง ไปๆมาๆ แถวโคตรยาว เพราะ ลงกันมาทั้งเครื่องเลย


รอกันไป อยากลงมาเองนี่นา


เจ้าหน้าที่คนสวยคนนี้ สปิริตแรงกล้ามาก แทบจะวิ่งไปบอกทางกับทุกๆคนมีอยู่ช่วงนึง ไปเข็นกระเป๋าเดินทางให้เด็กตัวเล็กๆด้วย


เจ้าหน้าที่ประชุมกันเร่งด่วน เอาไงกะไอไฟล์ทนี้ดีนะ

ในที่สุดก็เปิดเลนพิเศษให้เฉพาะ Air asia X ที่มาลงฉุกเฉินอยู่ลำเดียว ให้กลับขึ้นเครื่องด้วยความรวดเร็ว เพราะเครื่องจะออกแล้ว


รอๆๆ ขึ้นเครื่อง


เครื่องพร้อมจะออกแล้ว

ผ่านไปไม่นาน ทุกคนก็กลับมานั่งที่ด้วยความรวดเร็ว เพราะ อยากถึงโตเกียวเต็มที่แล้ว พูดถึงก่อนลง คิดว่าจะหนาว จัดเต็มเสื้อกันหนาวลงไปปรากฏว่าที่นี่อุณหภูมิ 28 องศาจ้า เหงื่อตกกันเลย ขึ้นเครื่องพร้อมปุ๊ป กัปตันรีบ รีบเอาเครื่องออกทันที คงกลัวว่า โอกาสที่จะได้ลงน้อย เมื่อมีโอกาสแล้วก็รีบๆไปซะ เครื่องจะขึ้นใหม่กี่รอบ แอร์กก็ต้องมาสาธิต วิธีคาดเข็มขัดตามเคยซึ่งตอนนั้นไม่มีใครสนใจแล้ว ขึ้นเครื่องได้หลับกันหมด หลังจากเครื่องขึ้นกัปตันจึงบอกว่า อีกประมาณ 1 ช.ม. ครึ่ง เราก็จะไปถึง สนามบินฮาเนดะ โตเกียวกันแล้ว เย้ ...... ตื่นเต้น นอนไม่หลับตามเคย หลับๆตื่นๆ แปปๆ ก็ถึงเวลาเอาเครื่องลงซักที เสียงกัปตันประกาศว่าพร้อมจะเอาเครื่องลง พร้อมทั้งบอกอุณหภูมิปัจจุบัน 0 องศาจ้า เตรียมตัววคราวนี้สินะ ทริปโตเกียวมาราธอนของจริงเริ่มขึ้นแล้ว แล้ว แล้ว แล้วววว


เครื่องลงประมาณ 03.45 น. เวลา ญี่ปุ่น และแล้ว หิมะครั้งแรกในชีวิตก็โผล่มาให้เห็นอยู่ตรงหน้า ตื่นเต้นดีใจสุดขีด จนลืมไปว่า อีกแค่ 1 ช.ม. ก็จะครบ 24 ช.ม. แล้วที่ยังไม่ได้นอน

ที่นี่ไม่มีงวงช้าง (ทางเดินเข้าอาคารผู้โดยสาร) เหมือนที่มาเลเซียแต่มีรถบัสมารับ แน่สิจะให้เดินลากกระเป๋าลุยหิมะก็ออกจะใจร้ายเกินไป หยิบสัมภาระ เดินต่อแถวกันลงมาเรื่อยๆ กว่าจะออกกันหมดก็นานอยู่ ก้าวแรกที่ลงจากเครื่องบิน ที่พื้นมีหิมะเต็มไปหมด ก้าวขาลงไป ซู่มมมมมม !!! เละจ้า หิมะมันละลายเพราะเค้าเคลีย รันเวย์ เปียกตั้งแต่ก้าวแรกที่ลงเลย แถมโคตรลื่น ลมโคตรแรง แถมเย็นจัด ก็ 0 องศานี่นะ รีบเขย่งไปขึ้นรถด้วยความไวสูง ถึงอาคารผู้โดยสาร ด้วยความฟิตจัด รีบเดินแซงหน้าทุกคนไปที่ ต.ม. เพื่อจะได้ออกไปให้เร็วที่สุด มีคนเล่าว่า ที่น่ากลัวที่สุดคือ ด่านนี้แหละ ถ้าพูดไม่รู้เรื่อง อาจโดนกักตัวเพื่อสอบสวน เข้าไปก็ เก้ๆกังๆ ถามคำตอบคำ แต่ดูหน้าแล้ว เค้าคงเห็นว่าเราน่ารัก เลยให้ผ่านแต่โดยดี ออกมากว่าจะรับกระเป๋าโน่นนั่นนี่เสร็จ ก็ปาไป เป็นเวลา 04.30 น. แล้ว จากที่คิดว่าเราจะนอนพักผ่อนกันคืนแรกที่นี่นั้น เวลาก็ได้ล่วงเลยมาเกือบเช้าเลยทีเดียว ตัดสินใจว่า งั้นรอตี 5 เพื่อไปที่พักที่ Asakusa เลยละกัน 

        การเป็นนักท่องเที่ยวนี่ดีอย่าง ได้ทำอะไรที่แบบ นักท่องเที่ยวเค้าทำกัน เช่นถามทาง ด้วยความที่อยู่เมืองไทยไม่ค่อยจะกล้า สปีก อิงลิช เท่าไร มานี่เลยได้จัดแบบไม่ต้องอายใคร ถามมั่วมั่งถูกมั่งตลอดเวลา ออกจากที่รับกระเป๋ามา ก็เห่ออยากคุยอังกฤษ ทันที เดินวนๆๆ ไปเรื่อย เห็นที่ขึ้นรถไฟละ แต่ด้วยความที่อยากพูดภาษาอังกฤษ เลยเดินไปสอบถามที่ Information เพื่อความแน่ใจอีกที กว่าจะรู้เรื่องก็เกือบ 5 นาทีแต่ก็ตามที่เราเข้าใจแหละ สถานีรถไฟจะเปิดตอน ตี 5 และเราจะนั่งรถสาย Keikyu ตรงจากสนามบิน Haneda ไปที่ Asakusa แบบรวดเดียวจบ จริงๆวันนี้เข้าวันที่ 09 ก.พ. 2557 แล้ว จึงขอจบพาร์ทนี้ไว้ที่ สนามบิน Haneda ก่อนครับ



รอสถานีรถไฟเปิด จะเปิดฉากทริปนี้แล้ววววววววว

ความรู้สึกของวันนี้ ....

-เครื่องบินโคตรเท่
-เราไม่เมาเครื่องบิน
-กล้องเอาออกมาคล้องคอได้ ตอนอยู่บนเครื่อง
-ขึ้นเครื่องบินถ้ามีเปลี่ยนเครื่องบ่อยๆ อย่าใส่เล่ยเข็มขัด ถอดเข้าถอดออก ขี้เกียจ
-แอร์พวกสายกินบินที่ต้องบินข้ามประเทศ สวยยยยย
-แอร์เอเชียไม่มีอาหารให้ต้องซื้อเอา และแนะนำว่า อย่าไปสั่งพวกอาหารชุด แม่งงงง หน้าตาสวยๆ แต่แบบ กินกันตายชัดๆ ถ้าหิว จัดพวก มาม่า ขนมดีกว่า
-ฤดูหนาวที่ ญี่ปุ่นบางที่ก็ไม่หนาว
-หิมะสวยแต่โหด
-น้ำซื้อจากในสนามบินเอาขึ้นเครื่องได้ จะได้ไม่ต้องซื้อบนเครื่องแพงๆ
-คนญี่ปุ่นสปิริตการทำงานเจ๋งมาก
-รถไฟมีแม้กระทั่งในสนามบิน
-เครื่องซื้อตั๋วอัตโนมัติเทพมาก โยนๆเหรียญลงไปยังได้ 
-ภาษาอังกฤษ เดี๋ยวนี้ใช้กันมากขึ้นในญี่ปุ่นแล้ว